...

2008-08-26T02:21:00.001+03:00

...
gece de gün kadar uzun
tellerde duran on dört kuşun
dizilmiş duran bulutların önünde
ansızın çırpınarak savruluşu
...

2008-08-13T17:07:00.001+03:00

...
bu dünyanın dünyaca tozu
kesik demirin paslı ucuna düşer
birikir orada, kirlenir
bir yokuşun sonunda
...

2008-07-26T15:35:00.000+03:00

...
unut şimdi
büyük ağaçların
buğday başaklarının silüetinde
ışığın saçılan izlerini
...

2008-06-24T00:59:00.000+03:00

...yazdım, bulutların arkasına sakladığın o bitmez günü, yüzümü çevirdiğim beyaz sonsuzluğa. avuçlarımı, sanki tuzlu bir sudan sakındım, bir balıktan, bir yosundan, bir denizyıldızından. yazdım. gözlerimle görmesem inanmazdım. gözlerini aldım, sakladım. içime, kaburgamın içine, göğsümde bir yere sakladım. bir dağı bir dağdan ayıran ipince çizgi üstünde, işte orada sakladım...

2008-05-28T14:10:00.002+03:00

...kan ter içinde ilk gördüğü ağacın gölgesine sığındı. dallarından ıhlamur kokuları sarkan bir ıhlamur ağacı. ıhlamur kokusuyla gevşedi, rahatladı. mıymıylandı biraz, biraz da mızmızlandı, "kim asmış ki bunları buraya?" diye söylendi. elini aşağı sarkmış dallardan birine uzattı, zamanı ağdalandıran kokuyu avuçladı. önce nazikçe parmakuçlarıyla yokladı, sonra koparıp tadına baktı. tadı tıpkı ıhlamur kokusu gibiydi. biraz daha mıymıylandı ama biraz daha mızmızlanmak konusunda kararsız kaldı. kokudan bir diş daha aldı. gözleri hızlı hızlı sağda solda dolaştı, birden hepsini atıverdi ağzına. zaten kimsecikler de yoktu ortalıkta. ağacın gitgide büyüyen gölgesine oturdu...

2008-05-16T14:39:00.000+03:00

4 _
uzun yolun ilk sigarası
yağmurda yakıldı --
işte

5 _
artık ayrılıyor
gök ve dağlar
ışıksızken de her yer

6 _
şimdi de ağaçlar
ayrılıyor gökten --
güneş doğacak.

haikular

2008-05-16T00:45:00.001+03:00

...
düşerken uzaktan gördüm ince
ipince, uzun parmaklı
düşerken gördüm, yüzünün iki yanında
uğultulu
uğultulu bir çağlayan gibi saçlarını
düşerken

gördüm gözlerini, düşerken gördüm
henüz dinmiş bir fırtınanın ardında
bir okyanusun berraklığını

gözlerini, düşerken
...

2008-04-20T23:19:00.000+03:00

...
tam açmak üzereyken gözlerini
saksıdaki menekşenin utangaç boyun eğmesi
doyulmaz koklayışlara
...

2008-04-08T17:25:00.000+03:00

yağmur damlaları büyüdü, ben de şapkamı çıkarıp koltuğumun altına sıkıştırdım.

2008-04-07T01:37:00.002+03:00

hemen yarın, öğlen işlerimiz biter bitmez, birlikte bir sahafa gidelim. bir sürü şiir kitabı alalım.

2008-03-08T16:51:00.002+02:00

"sessiz gelir yanıma
başını dizime yaslar
öylece uyur, yağmur çiseler
damla damla gözyaşlarında"

yeni türkü - rüzgar

buradan dinleyebilirsiniz bir konser kaydını. ben bir başka kayıttan dinliyorum, ondaki flüt ve vokal sanırım daha çok hoşuma gidiyor.

2008-02-23T23:47:00.003+02:00

ah hasret kaldım gözlerinin rengine...*

2008-02-15T02:23:00.001+02:00

şehirsiz. kuzenin blogu.

2008-02-05T00:42:00.000+02:00

...sonra otobüsten ineriz, iner inmez bir kaç basamak merdiven ineriz iki yüksek binanın arasından. aydınlık bir kapıyı geçtikten sonra biraz genişçe karanlık bir bahçeye varırız. beyazının beyaz, siyahının siyah olduğu nadir yerlerden. belki ben öyle seziyorum. keskin bir kılıç gibidir orada gece, saatin kaç olduğu önemini bir kaç dakikalığına da olsa yitirir. dakikalar da yitirir elbet önemini, daha doğrusu anlamını yitirirler: çünkü orada bir dakika bir saniyeden bile kısadır, bir an bir ömürlük anı taşır içinde.

...

2008-02-04T01:46:00.000+02:00

esas geldiğin gün söndürdüler
o akıl almaz yangını

2008-01-09T13:51:00.000+02:00

ne yazsam bilemedim, bir türlü toparlanmadı sözcükler. cemal süreya'nın ölümünün 18. yıldönümü bugün.

...

"bir şairin gözleri kapanınca, dünyada görülecek şeyler azalır."

oruç aruoba

...

Şimdi
utançtır tanelenen
sarışın çocukların başaklarında.

Ovadan
gözü bağlı bir leylak kokusu ovadan
çeviriyor o küçücük güneşimizi.

Taşarak evlerden taraçalardan
gelip sesime yerleşiyor.

Sesimin esnek baldıranı
sesimin alaca baldıranı.

Ve kuşlara doğru
fildişi: rüzgarın tavrı.
Dağ: güneş iskeleti.

Tahta heykeller arasında
denizin yavrusu kocaman.

Kan görüyorum taş görüyorum
bütün heykeller arasında
karabasan ılık acemi
- uykusuzluğun sütlü inciri -
kovanlara sızmıyor.

Annem çok küçükken öldü
beni öp, sonra doğur beni.

cemal süreya
beni öp sonra doğru beni

2008-01-09T02:13:00.000+02:00

"yalpalayarak uçan bir martı gibiyim sensiz. gelip omzuna konmak icin yanıp tutuşuyorum."

eski mektuplardan

2008-01-02T01:09:00.000+02:00

akşamın koyulttuğu bir su ağır ağır akıyor. bizden uzakta bir yerde, biz onu hiç görmedik. içinde hangi balık yüzer bilmiyoruz, kirli mi temiz mi bilmiyoruz. hiç mi hiç bilmiyoruz. ay ışığının bu suyun üzerine düştüğü bir gecede, kenarında oturup hayal meyal birbirimizin silüetlerini görmedik. uzanıp başımızın üzerindeki sonsuzluktan kopmuş ışık parçacıklarını izlemedik. bir yanında uzanan sazlıklardan havalanan kuşlar. diğer yanındaki bahçelerde kıpkırmızı kirazlar, ki onlar başka bir mevsimdeler. şimdi o dallar yeşillerinden olmuşlardır. kirazlar çoktan toplanmış. erikler, şeftaliler de öyle. bu suyun üzerinde bir yerde, yalnızca tek traktörün sığacağı genişlikte yapılmış küçük köprüden çivileme suya atlayan çocuklar biz değiliz. biz o suyu hiç görmedik. uzaktan bile olsa görmedik.

biz akşamın koyulttuğu bir şehirde, körüklü bir otobüsün en arkasında yüz yüze durmuş gülüşüyoruz. o sudan, o kiraz bahçelerinden uzakta; ve o kırk yıllık erik ağacından. şimdiki mevsimin kıpkırmızı elmalarından bile uzakta. şehir kendi yolunda ağır ağır akıyor. bir yılın biteceği âna yakın, gittikçe yakınlaşan. şehir bizim içimizde, dibimizde akıyor; biz şehrin içinde, şehre, birbirimizde akıyoruz. bir ân, sihirli... önünden geçip gittiğimiz apartmanların arasında, belki yalnızca bir ölüye yakışacak bir sükunetle ve belki yalnızca parmak uçlarıyla dokunarak şehre, şarap olmayı bekleyen maviye çalan kara üzüm, izmir körfezi. biz, sonsuza dek birbirine yakınlaşmayı sürdürmeyi uman iki ruh. biz, omuzları birbirine değen ve bundan -her zaman yaşanabilirliğine aldırış etmeden- mutluluk duyan iki zaman yolcusu.

- bunu cebinde tut. on iki olunca cebinden çıkarırsın.

2008-01-01T23:51:00.000+02:00

sonbaharda bir gündü. mevsim, davullu zurnalı bir düğün alayıyla geçip gidiyordu sokağımızdan. bir koku duyumsadık, en kestirilemez anda. bir koku, tatlı bir kavun kokusu, sokağın köşesinden gelip koynumuza girdi; belki de eski mevsimden geliyordu.

2007-12-22T22:04:00.001+02:00

dilimde
bir dilim limon

fotoğraflar sonbahar renginde, bakışlarında
duyuyorum, dudağında hep sevilgen fiiller
sen durduğunda duran dünya
sen sustuğunda susan

sesinde bir gündoğumu, bir günbatımı
sesinde bir şeyin tadı
bir şey gibi unutulmaz
bir bulut gibi
birdenbire çok sevdiğimiz bir bulut
öyle yükseklerden geçerken
içimizde bir iz bırakmış bir bulut
leziz bir bardak bira gibi
birdenbire çok sevdiğimiz bir bira
akşamüzeri alsancak'ta içtiğimiz
içimizde bir iz bırakmış bir bira

sonsuz bir evrenin
kıpırdamayan soluk alış verişleri
dudaklarının kıpırtısında
on saniye görünüp kaybolan

sesinin tadına hapset beni
ki bunu sen de biliyorsun
kaç zamandır
senin dudağında benim sesim
benim dudağımda seninki

bir gökyüzü telaşıyla izliyorum seni

2007-12-22T21:19:00.000+02:00

- dokunmayın. ağlamaktan bi' hâl olmuş biçare.

2007-12-17T22:06:00.000+02:00

...
gökte yıldızdır o
toprakta gömü
...

yeni türkü, kalırsa bir soru

2007-12-13T11:47:00.000+02:00

konuşursam gözyaşlarım beni boğacak

ilhan irem - konuşamıyorum

2007-12-12T20:02:00.001+02:00

"ağlamaklı bir yasemine benzeyerek..."

2007-12-12T05:49:00.001+02:00

durup durup birden bastırıyor yağmur.

2007-12-12T04:33:00.000+02:00

"bir terslik olmazsa geleceğim." demiştim. seziyor muyum nedir? üstelik gün sabaha kavuşmakta. sigara da bitti. anahtarımı da evde unutmuşum, kapıda kaldım. şu an buca'da yağmur yağıyor. yalnızca sesini duyuyorum. kalkıp kendisiyle yüz göz olmaya mecalim yok. istemiyorum, yağmuru bile istemiyorum. kendimi bile istemiyorum.

2007-12-09T15:45:00.000+02:00

elimde olmayan bir şey bu. bir şey ve garip, tanımlanamaz. ben tanımlayamıyorum en azından. sana bir şeyler yazmak dürtüsü bir yerlerden aklıma saplanıyor. sadece aklıma mı? ellerime, gözlerime, duygularıma, duyularıma saplanıyor ansızın. seni duyumsuyorum büyükçe bir boşlukta. yazıyorum. yazmak sana ulaşmam için güzelliği tarif edilmez bir yol benim için. belki senin mutlu olduğunu bilmemden kaynaklanıyor bu, belki de sırf öyle işte. 'öyle'. tanımlayamayınca bir şeyleri, anlatmayı beceremeyince; hissettiklerim, duyumsadıklarım sözcüklerimi, sözlüklerimi aştığında, çokça sığınıyorum bu sözcüğe. bir şeyler yazarken insan, çoğu zaman çalan şarkıyı duymaz, farketmez, önemsemez. bir anlık boşluğunda yakalar insanı. 'seninle bir dakika'... seninle buluşmamız, bir dakikada geçti... öyle işte. tutmuyorum kendimi, bırakıyorum. madem bir şeyler yazmak istiyorum sana, o halde yazmalıyım. (yazdığım bir kaç satırı siliyorum.) evde yalnızım, annem kardeşimin yanında, hastanede. odanın açık penceresinden yıldızları görüyorum başımı biraz sola çevirince. (bir sigara yakıyorum şimdi.) gecenin garip bir huyu var. başka hiç bir şeye benzemeyen, şaşırtıcı bir indirgeme. duvar, ağaç ve köpek aynı karanlıkta, birbirine geçmiş. ben var mıyım bilmiyorum, belki ben de onların arasına katıldım. sen bir ispatın telaşındaşın pekala, kendini inandırmanın telaşındaşın belki. bunu duymak, bilmiyorum nasıl söylenir, içimde sanki bir halk ayaklanması. kendine neyi kanıtlamaya çabalıyorsun, merak ediyorum. (şimdi şarkı değişti yine. boş bulundum, kulağıma çalınıveriyor.)

ah bu şarkı! ah bu şarkı!

(eski mektuplardan)

2007-12-08T00:42:00.000+02:00

aklımın bir ucundan diğer ucuna korkusuz ve aksatmadan, bir sarkaç gibi sallanıyorlar. gözlerimin bir ucundan diğer ucuna. dilimin. parmaklarımın. iç sesimin ve iç sessizliğimin. rüyalarımın. bir ucundan diğer ucuna.

sözcükler. sözcükler serçeler olup uçuşuyorlar, aydınlık bulutlarca kutsanmış mavinin kucağında. her gün aynı çöp tenekesinin önünden defalarca geçen otobüsü düşün. bazen otobüs oluyorum, bazen çöp tenekesi. bazen bir şiiri alıyorum, alnının ortasından öpüyorum. uzun uzun okumak, uzun uzun yazmak, uzun uzun dinlemek, uzun uzun konuşmak, uzun uzun susmak, uzun uzun anlamak, uzun uzun anlatmak istiyorum.

2007-12-07T23:58:00.000+02:00

sen kalk, "ebruli yaşar'ın şarkısıdır" de! olacak iş mi canım.

asabi yapmayın yahu beni. bak güzel güzel susuyorum şurda.

2007-12-02T15:22:00.000+02:00

...

fotoğraflar sonbahar renginde, bakışlarında
dudağında hep sevilgen fiiller

...

2007-12-02T15:16:00.000+02:00

niçin havalanmadı güvercin, burnunun dibine kadar gelmişken ben?

2007-12-01T20:40:00.000+02:00

biri gelir sorarsa
sana beni sorarsa
gitti der misin
gittiğimi söyler misin
gidiyorum ben sana
benimle gider misin

özdemir asaf

2007-12-01T01:56:00.000+02:00

13 aralık perşembe, bülent ortaçgil ve ezginin günlüğü izmir'de, ooze venue'de. biletler 28,50 lira.

2007-12-01T00:42:00.000+02:00

1 _
dargın mı
günler arasında
unutulan cumartesi

2 _
elini sürme
bu sökük göğün
dökülen ipliğine

3 _
gözlerine baktıkça;
anlam bulan,
anlam olan - anlam.

haikular

2007-11-30T23:48:00.000+02:00

yazı, n'olur terketme beni!

2007-11-26T22:24:00.000+02:00

"otobüsten iner inmez koşaradım kalabalığa karıştım, biraz sonra onu gördüm. güzelliğini sımsıcak bir atkı gibi boynuna dolamış oturuyordu. onu uzaktan görünce bile, içimde bir dirilişin sonsuz heyecanını duyumsadım. yanına oturdum ve elimdeki çiçekleri ona uzattım. sarıldık."

...

2007-11-11T03:28:00.000+02:00

bugün inanılmaz bir fırtına vardı burada. önce gökyüzü, grinin siyaha en yakın tonlarıyla tamamen örtüldü. incecik, yağmıyormuş gibi yağan damlalar, gökyüzünde ve yüzümde savrulup geçtiler. o zarif rüzgarın -senin güzelim ellerin kadar zarifti neredeyse- önünde uçuşan, yağmur değil de yağmur tozuydu sanki. kaldırımlar ve yol ansızın bu tozla ıslandı, çocuklar evlerine çağırıldı birer birer. sokakta insanlar şemsiyelerini açmış yürüyorlardı, bense yüksekçe bir balkondan onları, onlardan çok doğanın ruhumuzu yıkayan bu ayinini izliyordum. biraz sonra, bu siyaha bulanmış gökyüzünün bir yerlerinde mavimsi bir boşluk belirmeye başladı. artık gökyüzü, yalnızca siyaha yakın melodiler mırıldanmıyordu. o mavimsi boşluğun yakınlarında, gitgide beyazlaşan bulutlarla siyahtan beyaza, beyazdan maviye adım adım yürüyen notalarıyla bir şarkı söylemeye başlamıştı. bu derin mavilikten güneş süzülmeye başladıktan biraz sonra arkamı döndüm. ufka çok yakın bir yerlerde, karşıdaki apartmanların üzerinde silik bir gökkuşağı hayaleti, anısından hep saygıyla bahsedilmiş bir ressamın geride bıraktığı yarım bir resim gibi belirdi. ressamın ölmesiyle o da ölmüştü, fakat ne gerçek bir gökkuşağıydı şimdi, ne de gerçek bir hayalet.

seher'e bir mektuptan...

2007-10-28T21:07:00.000+02:00

köşebaşında durup,
seyredelim batan günü.
gün battı,
yaşasın ikimizin gecesi!

~

ve sen yoksun
ve inadınaymış gibi uzun gece
ve daha da uzuyor sanki
düştükçe hasretine

2007-10-12T22:15:00.000+03:00

dudaklarımda soluk ezgisi özleminin
avuçlarımda soğuk bir sonbahar
sen gökyüzünü heceleyen tek solukta
doğan güne can veren
tanrıça

kendimi elinden tutup getirdim sana

2007-09-23T00:45:00.000+03:00

                karaefrin'e.

tenha bilinmeyen.
belki,
en tenha bilinmeyen.
korktum nasıl söylenir bilememekten.

- verilmeyen şiiri düşün
sabahlara dek yazdığım -

bugüne dek böyleydi her şey.
bugün söz verdim zakkuma,
söyleyeceğim:

ıslatan günbatısı:
kaybolan silüet,
omzunda izlediğim günbatımı.

keskin yağ kokulu eski kandil,
yüzyıllar öncesinin karanlığına yakılan.

sarı yapraklarıyla şehir:
soluksuzca yürüdüğümüz,
dakikalar boyu,
bir ucundan öte ucuna.

     zakkumu görüp sordu biri:
     - neyin nesi şu kırmızı ışık,
     siyaha bulanmış geceye düşen?

değirminin ortasındaki çiçek:
içim kanayarak
kopardım uçlarını
mevsimi geldiğinde.

kırılan yaprağın acı kokusu,
defterde bıraktığı yeşil leke.

büyük meydanın,
ölçüp biçip bulduğumuz tam merkezinde.
bir şey oldu orada,
ikimizden de büyük bir şey,
tüm eksikleri tamamlayan bir büyü:
kimse dokunmamalı kutsallığına.

kandilin ucundaki ateşin kıyısında
ateşten de sıcak bir zakkum,
açıyor korkmadan.
çiçeklerini tüm çocuklar görüyorlar.

2007-09-09T20:15:00.000+03:00

izmir’in dağlarında çiçekler açar.
altın güneş orda sırmalar saçar.

bugünün 9 eylül olması sebebiyle.

• izmir marşı
• soundtrack of “Cumhuriyet”
• bozkır (yine cumhuriyet filminden bir şarkı. kaynak: basso home concerts)

2007-09-04T16:21:00.000+03:00

dün

10:38
az önce uyandım ve uyanır uyanmaz dışarı çıkmam gerekiyor. üzerimi değiştirmeye bile fırsatım olmadı. bisikletle mi gitsem acaba?

10:39
bisikletin üzerinde bir parmak toz var. lastikleri inmiş. muhtemelen bacaklarım da beni taşımayacak. nedense yine de biniyorum bisiklete.

12:21
ufka yakın parça parça bulutlar.

14:59
merdivenleri koşarak çıktım. bir yere yetişmenin telaşındayım sanki.

15:57
"ve sen
ben
değirmenlere karşı
bile bile
birer yitik savaşçı" *

18:25
sabahtan beri yalnızca tek sigara. bu ikinci.

20:23
alsancak'ta, sevinç pastanesi'nin önündeyim. (değilsin.)

22:20
seni özledim.

bugün

02:34
zamanın akışını bu kadar kafaya takıyor olmamın bence geçerli sebepleri var. üstelik öyle çok da takmış değilim.

05:57
"1 yeni mesaj"

12:53
hastaneleri sevmiyorum. sahi, kim sever ki?

13:21
bir şey farkettim ama söylemem ne olduğunu.

14:49
ince tülden bir bulut gökyüzüne dadanmış.

2007-09-02T03:37:00.001+03:00

2007-08-31T21:10:00.000+03:00

gözbebeği: İnsanlarda yuvarlak, hayvanların çoğunda ise dikine elips biçiminde olan gözbebeğinin çapı, irise gelen ışığın miktarına göre değişir. Karanlık ve uzaklık büyütür gözbebeğini; aydınlık ve yakınlık küçültür. Yani bu kararsız çember, ışık varsa küçülür, ışık yoksa büyür. Yakına bakarken de küçüldüğüne göre, yakın olan aydınlıktır, aydınlıktadır. Uzağın payına karanlık düşer. Zaten karanlığı kimse yakınında görmek istemez.

Âşık olunca da büyür gözbebeği; demek ki âşık olunan hep uzaktadır. Aradaki mesafenin verdiği acıyı azaltmak için, maşuka "gözbebeğim!" diye hitap edilir.

– elif şafak, mahrem

2007-08-29T00:55:00.000+03:00

git bir fotoğraf makinesi bul bir yerlerden. bir kaç makara film al. vizör değsin kirpiğine. öznesi ol, nesnesi ol. yeri gelsin yüklemi ol!

ümit edilen. özlenen.

dursun şiirler, dursunlar oldukları yerde.

- ben yine ne sayıklıyorsun kendi kendime?

yanan ormana

2007-08-27T01:51:00.000+03:00

rüzgarla taşındı uçan külleri
dağın eteklerinden şehrin içlerine
beyaz gökyüzünde siyah duman
hasta bir yüz gibi gitgide solan
ve soldukça sararan bir ışığın
gölgesinde oturduk bu kahvenin bahçesinde

dilekçe

2007-08-20T02:56:00.001+03:00

sokağımsan,
ben anahtarı çevirdiğim zaman
kapanan evin kapısı değil,
senin kapın olsun açılan.

c. süreya

2007-08-04T02:19:00.000+03:00

yazmaya nereden başlamalı şimdi? bir işi yarıda bırakmayı bu yüzden sevmiyorum işte. geri döndüğünde nereden, nasıl başlayacağını bilemiyorsun. aslında bırakılmış bir iş de sayılmaz ki bu. (karnın aç mı?) oturup yazdım bir şeyler, güzel şeyler yazdım: bir kaç mektup, bir kaç şiir. çiçekleri susturuyorum, kuzular da bir kıyıda dursunlar. (gözün nasıl?) hafif bir aydınlık, yorgun argın oturduğumuz barın sandalyesinde, içimde yankılanan sesin ve biradan aldığım kocaman bir yudum. insan nereden başlar söze, söz nereye gider? anlatacağım çok şey var, ucunu bir bulsam şu doğru sözcüğün. biliyorum, senin de anlatacağın ne çok şey vardır. doğru yerini bir yakalasak şu firari cümlenin.

(anlam - i.)

anlam bu.
büyük mutsuzluklarla kaybedilen.
o sarışın çocuğun,
yakılan ve kaybolan anısı.

bulacağım o sözün başladığı yeri. (sana bir bardak çay getirmemi ister misin?) bulacağım, biliyorum adım gibi.

2007-07-28T14:10:00.000+03:00

buradan devamla.

bu gökyüzü bana eski arkadaşları
ve unutulan şarkıları anımsatıyor
denizi ve kuş seslerini
söylenen ninnileri öğle uykularında
günaydınları, iyi akşamları
çiçeklerin sessiz dokunuşlarını
bıraktığım ıssız sulardan
koşaradım sokağına geldiğim
durup soluğunu kokladığım köşebaşında

2007-07-26T20:51:00.000+03:00

5.
seni sevdiğimden başka
hiçbir şeyden
emin değilim--

oruç aruoba

2007-07-23T17:43:00.000+03:00

hiç mi hiç kıramayacağım bir rica üzerine, mürekkep balıklarında yazıyorum. ben bundan gayet mutluyum, umarım onlar da mutludurlar.

2007-07-21T01:14:00.000+03:00

sütbeyaz bir gökyüzünün altında oturduk
arkamızda ağaçlar onun arkasında
sönmüş yıldızların izlerinden
geriye kalan bir parıltıydı yaşam

2007-07-20T03:40:00.000+03:00

evde unutmak gibi kitapları
yola çıkarken / uzun bir yola

2007-07-15T14:09:00.000+03:00

"insanlığın temelinden bu kadar uzaklaşırsan, insanlık gelir, seni götünde bulur!"

işaret parmağını seçim meydanındaymışçasına ufka yöneltmiş bir arkadaş tarafından, sevmediği bir herifin ishal yüzünden yaşadığı tatsız bir olay üzerine, hiddetle söylendi.

2007-07-14T12:46:00.000+03:00

yazacağım efendim, rica ederim acele etmeyiniz. bir on temmuz geçirdik, elbette ki yazacağım. pek çok şeyi, silbaştan okunan romanları, dökülen ucuz şarapları, yaşananları, yaşanmayanları.

yazacağım elbette, elbette yazacağım.

2007-06-26T01:26:00.000+03:00

yeni odamın camından ay görünüyor. bilgisayarın hemen yanıbaşında pencere.

2007-06-24T16:14:00.000+03:00

şairler mürekkepte yüzüyorlar. kalemlerin incecik çatlaklarından geçip varmışlar oraya. mürekkep bir dere gibi, kendi dünyasında küçük şelaleler, küçük göletler yaratarak akıyor. şimdi kağıdın üzerinde sonsuz çizgiler ve sonsuz şairler. bense eski bir ağacın, o derenin üzerine sarkan dalında oturuyorum. füruğ'dan bir kaç dize kanatlanıyor yanıbaşımda. sana şiirler yazıyorum dingin sözcüklerle. seni özlüyorum ve şehre her dönüşümde, durup dururken kokunu duyumsuyorum boş bir sokağın köşebaşında.

arılar uçsun ve mevsim yansın. dillerimizi bağlayan, şiirlerimizi yokeden. kelebekler dökülsün ve yansın mevsim.

2007-06-23T19:10:00.000+03:00

"Bilenler konuşmuyor, konuşanlar bilmiyor." - Laozi

2007-06-20T15:31:00.000+03:00

bileğimde ne varsa çıkardım koydum masanın üstüne. kahve fincanının bir yanında sigara paketi, anahtar, defter. ceplerim bomboş. ellerim keza öyle. rahatlamak aşkına beynimi de bomboş bırakmak istiyorum. tüm düşünceleri şuraya masanın üstüne koymak, karşısına geçip yayıntısını seyretmek, çekmecelere, kitaplığın raflarına gelişigüzel savurmak istiyorum. çocuksu umarsızlığımı özlüyorum. savruk ve dikkatsizce yaptığım gafları, aşık olduğum kızla konuşmaya bile utandığım alışmamışlığı, safça duyumsadığım güveni özlüyorum. kendimi bildim bileli peşimde benimle birlikte yürüyen yalnızlığı tanımadığım, belki defalarca karşılaşmamıza rağmen yüzüne bakmadığım, kendimi bilmediğim günleri özlüyorum.

belki de dallarına konan kuşlardan başka ziyaretçisi olmayan bir ağaç bulmalıyım.

ben aa gördüm

2007-06-20T01:03:00.000+03:00

bilgisayar dersinden aa almışım. ilk kez bu notu aldığımdan büyük bir şaşkınlık ve abartılı sevinç gösterileri içindeyim.

bu işte bi' gariplik var ama du' bakalım.

2007-06-18T14:34:00.000+03:00

neşterin ucunda
salınıp duran
zaman

2007-06-16T13:07:00.000+03:00

günler, haftalar ve dahi aylar sonra, sakalsız ve bıyıksız. sinemalarda...

(bu kez karayip korsanları değil.)

2007-06-14T00:44:00.001+03:00

sana bir şey söyleyeceğim
ama nasıl söylenir bilmiyorum hala

2007-06-09T03:19:00.000+03:00

...
ellerim kırılsa ben senin için bu şiirleri yazmasam
dinamit taşırmış gibi gözlerini taşımasam
avenue wagram'da bir akşam yeter bana ağustos'ta
yapraklara serilmiş yirmi beş franklık yıldızlar
bir mısra yeter geceleyin bir tren gibi pırıl pırıl
sen kendine yetmiyorsun hiç kimse sana yetmiyor
birini bitirmeden aklın öteki yolculukta
...

attilâ ilhan
kaptan

2007-06-06T22:09:00.000+03:00

kirli beyaz duvarın
ortasında duran
uzun saplı
kırmızı karanfiller

youtube'ü yeniden keşfetmekya da buluntular üzerine kısa bir yazı

2007-05-30T16:30:00.000+03:00

bazı arkadaşlarıma kısa film çekmek istediğimden bahsetmiştim, fakat pek inanmamış gibiler. aklımdaki senaryolardan hangisini çeksem, onu düşünüyorum ulan! ("deli etmeyin beni" alt metinli "ulan" vurgusu.)

youtube'de güzel kısa filmler buldum. j'attendrai le suivant ve aşk ruleti izlediklerimin en iyilerinden. youtube'le, neden bilmem, aramda bir mesafe vardı. bu kırılıyor gibi şu an için. eski fotoğrafları kurcalarken, çok güzel polaroidler buldum. bir de bu sabah kapının önünde ubuntu cd'lerimi buldum.

ps. dün bana ulaşamayıp telaşlanan herkesten özür dilerim.

2007-05-30T14:14:00.000+03:00

...
ince parmaklarıyla
aralamaya çalışırken kederini
sen yitip giden aşkta
...

bir şehrin dışardan görünüşü
cemal süreya

2007-05-25T16:26:00.001+03:00

14.

şarap şişesini kırıp ayrılığımıza
coşkulu bir şölen havası verdik
sokak lambasının altında
kırık camların yaldızlı oyunları
gözlerine bakmaktan korktum
korktum ellerinden
söylediğin şarkıdan

ölüyordum.
bunu sana söyleyemezdim.

2007-05-22T03:28:00.000+03:00

önümde duran kültablasını kullanmamakta ısrar ediyorum. onun yanında durup duran kahve fincanının içi izmaritlerle dolu. küçücük masanın üzerinde zibilyon tane yayıntı.

kalktım. önce ellerimi kaldırdım, sonra kalktım. yürürken yalpalıyor muyum ne? kapıya çarpmamak için acemice manevralar yapıyorum, sanki daha dün ayağa kalkmışım gibi. halbuki yirmi senedir mütemadiyen yürüyorum işte. hol karanlık. mutfak karanlık. yatak odası karanlık. sabaha yaklaşıyoruz, ama henüz o kadar yaklaşmadık. her yandaki karanlık gayet sıradan. sigaradan derin bir nefes alıyorum ve bir boşlukta bir tufan oluyor iki dudağımın arasından çıkan duman.

karanlıktan ya da sessizlikten korkmuyorum. beni yalnız, bazı şiirler korkutuyor.

"kırgınım, saçılmış
bir nar gibiyim

sessiz akan bir ırmağım
geceden
git dersen giderim
kal dersen kalırım"

behçet aysan

2007-05-20T15:32:00.000+03:00

tek sıra bir yalnızlığın önünde
dört tonuyla mat grinin
poz veren tozlu objektifine

şu gördüğün uzun direkler
az ötedeki dilek ağacı
çaputlar mı meyvesi
meyveler mi çaput?
tellere konan kuşların
kanatları mı?

korkutucu olan her şey gibi
büyük güzelliği

kimi zaman sadece büyük olması yeter
kimi zaman sadece güzel

o harabe konak
köşeleri yuvarlatılmış bir kare
üzerinde mevsimin son günbatımı

2007-05-16T02:02:00.000+03:00

*

7.

sen
-ki gözlerine baktığımda çiçekler açan,
ve ellerinde bir dünya saklayan-
o trenin daracık koridorunda,
omuzlarındaki düşler
mısır tarlasını aydınlatan ay ışığı
ve güneşin gözleriyle beraber
geceye düştüğünde,
tuttun öptün dudaklarımdan.

dökülen saç tellerim avuçlarında
avuçlarımda

paradoks (mu?)

2007-05-11T23:37:00.000+03:00

düz mantıkla ortaya konmuş bir paradoks. yoksa değil mi acaba?

bir deli kendine "ben niye deliyim?" diye sorar mı? ben soruyorum çünkü ben deli değilim.

2007-04-23T21:51:00.000+03:00

in my heart, i hear you sing again...

2007-04-20T19:23:00.000+03:00

masanın orta yerinde duran mevsim
bir sen biliyorsun unuttuğum şiirlerin nerede olduğunu

2007-04-15T14:57:00.000+03:00

söyleyip duruyorum da, söylediğim herkes "ne saçmalıyorsun yine" der gibi bakıyor. "hayat garip" diyorum. içimden diyorum. dışımdan söyleyince garipsiyor insanlar.

sahi, sizce de garip değil mi?

2007-04-08T18:53:00.000+03:00

telden geçen akımın oluşturduğu manyetik alan kuvvet çizgilerinin yönü hakkında (bildiğin sağ el kuralını anlatıyor) sevgili fizik hocamızın tanımı:

- sayfa düzleminden çıkıp size girecek şekilde...

salı günü yapılacak olan fizik vizesinin nasıl olacağı hakkında ancak bu kadar açık sözlü olunabilirdi zaten.

2007-04-08T14:32:00.000+03:00

duvardaki saat dördü iki geçe durmuş. hatta dördü iki geçeye on yedi saniye kala, ya da dördü bir dakika kırk üç saniye geçerken. durmuş. kırmızı çakmağım da duruyor. ne zamandır kaybetmedim. halbuki iki günde bir çakmak kaybetmeye alışmaya başlamıştım tam. sigaram bitti dün geceki sabahlama çabam esnasında. bugün de çıkıp almaya üşendim doğrusu. sabahtan beri annemin sigarasından alıp duruyorum. birazdan izmir'e gidiyorum, yolda alırım. sigaramın dumanına sarsam bu izmir yolculuklarını, bu zamanı, bu yaşımı. özlediğim bir kız var uzakta. şimdi karşıma çıkıverse kimbilir ne çok heyecanlanırdım. olsun, heyecanlansam da gider tutardım elini, "yine çok güzelsin bugün" derdim. yapmamam için bir sebep söyle bana hayat. sadece tek bir sebep. yok ki. hem sebep yok, hem sigaram yok. hayat bana bir paket kısa winston alsana. soft olsun lütfen. kül tablam da var yanımda. annem dışarı çıkmıştı. geldi şimdi, gelirken almış bir paket sağolsun.

iyice saçmaladım bugün. yeterli.

ps. bu fare iyice bozulmuş yahu.

2007-04-08T03:21:00.000+03:00

nasıl bindin bu trene, hala aklım almıyor.

ikinci.

2007-04-04T23:45:00.000+03:00

aynı ayrılığı ikinci kez yaşarken yazılanlar.

hastane odasında yatıyorsun. her yanın sızlıyor. hafızan yerinde, gözlerin kapalı. biri gelip yaralarına bir şeyler sürüyor önce. iyi hissediyorsun kendini. düşünüyorsun, ne kadar zamandır iyi hissetmemiştin kendini? yaşamda kalmak için tazecik bir umut beliriyor içinde. saksıya ektiğin çiçek tutacak sanki bu kez toprağını. bu geri dönüş kesin çizgilerle ayıracak geçmişini ve geleceğini. buna inandın. onu seviyorsun. seni sevdiğini sanıyorsun onun da, çünkü öyle söylüyor. onun sözlerine inandın hep, aksini söyleyip kendini kandırma. geçmişi önemsemedin, çünkü ayrıydınız. sen onun hayatında değilken yaptıkları için onu suçlayacak halin yok. seni terkedip bir kaç gün sonra bir başkasını derin bir tutkuyla öptüğü gerçeği aklına bile gelmiyor, çünkü onu gerçekten seviyorsun. aslında bunu da sana o söylemişti. ondan ayrılması gerektiğini bildiğini, ama bunu yapamadığını. nasıl yaralandığını hala hatırlıyorsun, ama yaraların için öfke duymuyorsun. çünkü o yanında, o tüm yaralarını iyileştirebilir, adın gibi eminsin bundan.

uyanmaya başlamak üzeresin. biraz gayretle yaşamda kalabilirsin, artık farkındasın. sadece onun ellerini tutmaya ihtiyacın var, ayağa kalkmak için bir parça güce.

bu gücü sana vermeyecek. geldiği gibi gidiyor tekrar. yaraların kanamaya başlıyor ansızın. son umudunu da alıp elinden, gidiyor. keşke zamanında "gelme" diyebilseydin ona. belki böylece aynı yıkım tekrar yaşanmayabilirdi. o gün gelip gözlerine bakmasaydı öyle, söyleyebilirdin bunu, yapabilirdin. yapamadın. ellerini görünce yapamadın. onu ne kadar özlediğini anlayınca yapamadın bunu. gelme diyemedin.

şimdi anlıyorsun, ektiğin çiçek bir daha tutamayacak toprağı.

2007-04-04T23:33:00.000+03:00

aklımdan geçenleri derhal yazmayı öğrenmeliyim. bir de şunu, sabah uyanınca gördüğüm rüyayı başından sonuna yazmayı. hiç oldu gitti rüya. halbuki sabaha kadar yaşadım ben onları.

2007-03-25T23:05:00.000+03:00

v.

yıldızlar birer birer dökülüyor kadehlere.
az ötede bir o, bir ben.

2007-03-25T04:42:00.001+03:00

vi.

sen
-ki gözlerine baktığımda çiçekler açan,
ve ellerinde bir dünya saklayan-
o trenin daracık koridorunda
omuzlarındaki düşler
mısır tarlasını aydınlatan ay ışığı
güneşin gözleriyle beraber

2007-03-18T23:42:00.000+02:00

Onunla aşkımız, o diyorum ona,
Bir kez söylenmiş ve istense de
Bir daha geri alınamaz
Kırıcı sözler gibiydi

cemal süreya

2007-03-17T17:31:00.000+02:00

az önce iki kez dudağımı ısırdım. bir kaç dakika arayla üstelik. yorgunum, akşamdan kalmayım, gözlerimin altında her görenin nedenini merak ettiği morluklarla dolaşıyorum. hayatımı durdurdum ve dinliyorum şimdi, geçmişimi ve içimi dinliyorum.

hadi fondip fondip!

2007-03-12T05:10:00.001+02:00

bu şehri ardıma koyup onun peşinde yola çıktığımda çocuk sayılırdım.

2007-03-11T05:37:00.000+02:00

sabah olmasa ve sen gitmesen. uykun gelmese. alıp götürmesen fotoğrafını. yalnızlığımın şerefine kalkmıyor kadehler. aslında her kadeh kaldırışımda adın geçiyor dudaklarımdan. adın geçiyor ve ilk yudumda bir sarhoşluk alıyor bedenimi. ellerim titriyor senden böyle uzaktayken.

"oraya git ama yine gel
döneceksin diye söz ver"

yüksek sadakat *

2007-03-10T21:32:00.000+02:00

"görmeyi, sadece görmeyi biliyor musun? hem ne göstereceksin? haberleşmek için mi? kimlerle? kendinle habersiz kaldın mı hiç? gösterilemeyen şeyler görüyorum hep. gör! sadece gör! n'olursun, o fotoğraflara görmek için bak! görüyor musun? görüyor musun nuran? annemi görüyor musun?"

a ay

2007-03-07T10:13:00.000+02:00

bilgisayar dersinden sevgilerle.

pazartesi gecesi, nasıl oldu nasıl başardıysak polat'la buluştuk alsancak'ta. pazar gecesi, gecenin kimbilir saat kaçında konuştuk, ertesi güne karar verdik. erken kalkan yol alır ya, dersten çıkar çıkmaz otobüse bindim geç kalmayayım diye. sahiden de geç kalmadım, hatta bir yarım saat kadar erken bile gelmiştim kıbrıs şehitleri'ne. üstüne bir de polat yarım saat geç kalınca, tüm taşlar yerlerine oturdu. iskelenin orada oturup bir saat boyunca sayısız sigara içtim. sonra polat gelince dolaştık biraz. bir şeyler yedik. eski günlerden, okuldan, lisedeki hocalardan bahsettik. zaten bütün gece, kulağını çınlatmadığımız kimse kalmadı desem yeridir. önce bir yemek, sonra kordon'da nargile. üstüne de güzel bir rock bar'a gittik kordonda. bir kaç bardak bira içtik. saat gece yarısına yaklaşırken ayrıldık. ne zamandır görüşmemiştik, özlemişim polat'ı.

polat'ın dediği geliyor aklıma, hayatımız ciddiye alınmasını istediğimiz bir oyun değil mi zaten?

2007-03-04T22:49:00.000+02:00

bilmeyecek nasıl olsa. dinlemeyecek seni. bırak, senin suçun olduğuna inansın her şeyin. sen onu sevmekten başka ne yaptın? yapmadın. kime sarıldın ona sarıldığın gibi? hiç kimseye. arkasında bıraktıklarına bakmadan giderken suçlu sen miydin? bir başkasına nasıl aşık olduğunu sana anlatmaya kalktığında, bu yükün altında ezilmen... bu bir suç değil.

yazma. artık yazma.

2007-02-24T02:22:00.000+02:00

önce koşaradım yaramaz çocuklar geçtiler siyah bir köpeğin peşinde. dudağında, kırık bir mızıkadan kalmış yıldızlı bir ıslıkla geçip gitti. siyah bereli yalnızlığının elinden tutmuş. bir seyyar tezgaha yaklaştı, iki simit aldı. ilerideki banklardan birine oturdu. sigarasını çıkardı ceketinin iç cebinden. ceplerinde bir şeyler arandı. en sonunda göğsünün üstündeki cebinde buldu mavi çakmağını. sakince bir sigara yaktı. belki elleri titriyordu, ama gözlerim seçmezdi. ben eski ben değildim, gözlerim iyi görmüyordu artık. elleri yorgun bir telaşla iki yanına düştü. dudağının ucunda sigarası duruyordu, söver gibi dumanı tütüyordu. rüzgar bir yangındı. düşe kalka yamacımızda yürüyordu. rüzgar bir soluktu, içimize doluyor ve ciğerlerimizi yakıyordu.

ayağa kalktı, yürüdü. denizin hoyrat sessizliğine doğru bir kaç adım. sigarasını tutuşu tam özlediğim gibiydi. ağzından çıkan dumanı sanki yüzüme vuruyordu. nedensiz bir susuzluğa uyanmıştık bilmeden. giyip paltosunu çıkmıştı. sonra ne olduysa bu şehirde bulmuştum kendimi. otogarda bir çay içmiştim.

koşar gibi yürümeye başladı. sonra bir taksi çevirdi yoldan. gidemedim peşinden.

yağmursuz geçen bir kışın ardında, ilkbaharın yağmurlu bir sabahında yeniden kayboluşu. pekala bir denizi andırabilirdi ayrılık. yağmur böyle yağmasaydı andırmazdı belki de.

2007-02-23T02:23:00.000+02:00

yazma.

sakın.

2007-02-14T22:16:00.000+02:00

"umulmadık bir gün olabilir bugün" demiş cemal süreya. şimdi yüreğim büyüyor sen dokununca yeniden. yine hissediyorum. diriliyor toprak dün gece başlayan yağmurla, ve dokununca ellerinin tanıdık dokusuna. özlemek... bir dokunuşu, bir kokuyu, bir sesi, bir öpüşü özlemek. yelkenlerimizi dolduruyor bu büyük özlem. kozasından yeni çıkmış şiirler gibi kanatlarımızı açıyoruz tüm gelecek zamanlara.

sayısı sonsuza yakınsamış ateşböceklerine bulanıyor zaman. yeniden, yeniden, yeniden var olmanın mutluluğuna...

2007-02-11T00:09:00.000+02:00

köşeye yaklaştıkça daha da heyecanlanıyordum. hava soğuktu. üşümeye bile takatim yoktu artık. ceketimi nerede bıraktığımı hatırlamıyordum. her an midemin bulantısı artıyordu. bu soğuktan ya da günlerdir başımdan gitmeyen hastalıktan değil düpedüz heyecandandı. yokluğa yaklaşmış inanılmaz bir ihtimalin heyecanı. belki seni balkonda görecektim. olmayacak şey, daha neler! yürüdüm, üşümüyordum ve midem gitgide daha fazla bulanıyordu. önce balkonu gördüm. sonra adımlarım yavaşladı. evinin önünde durup balkonuna bakıyordum. kıştı fakat sen üzerinde yazlık kıyafetlerle duruyordun sanki hala orada. hala o günkü kıyafetlerle. o sen değildin, biliyorum. bir hayal de değildi halbuki. o, salt bir izdi yaşantımın üzerine kazınmış. umut, olmayacak ihtimallerin umudu. bunun adı umut mu? seni seviyorum esmer bakan gözlerinle ve dudaklarınla. seni, her şeyinle. bana bıraktığın her şeyimle. orada durup yine o şiiri okudum. hala gemiler eskiyor, deniz eskiyor limanda. hala bazı çiçekler andırıyor seni.*

yürüyüp az ilerideki zeytinin dallarına attım kendimi. üzerimde rengi solmuş bir gömlek ve yüreğim bir kibritin alevinde.

* cemal süreya'nın "balzamin" adlı şiirinden.

2007-02-07T23:33:00.000+02:00

bunu söylemeyi istemedim hiç. yapmak zorunda olmasaydım yine de söylemezdim. ilk anda başını öne eğdi ve hemen ardından titremeye başladı. ses çıkarmıyordu. bağırıp çağırmıyordu. belki ağlamıyordu bile. masanın altında duran ellerini nasıl sıktığını anlayabiliyordum. sadece elleri mi? nehir taşmak üzereydi ve o savaşıyordu. bense o an yapabileceğim tek şeyi yapmaktaydım. öylece bekliyordum, sanki onu bu hale getiren ben değilmişim gibi. ondan bir cevap değilse bile bir söz bekliyordum.

birden sandalyesinden düşüp yere yığıldı. sıktığı elinin boş olmadığını, avucundan fışkıran kanları gördüğümde farketmiştim. koşuşturan garsonu, aylin'in düştüğünü görünce çığlığı basan yan masadaki şişman kadını ve aylin'i kucakladığımı hatırlıyorum. gözlerimi açtığımda kolumdaki serumun belki yarısı bitmişti.

sol kolumda, serumu çıkardığım yerden incecik kan sızıyordu. gözlerimden şimdi mi boşalmaya başlamıştı yaşlar, yoksa yatarken de ağlıyor muydum? orada duran hemşirelerden birine, yalvar yakar onun nerede olduğunu söylettim.

odasının kapısında duraksadım. içeri giremezdim. onu tanıyordum ve o bunu istemeyecekti. elinde sargılar, orada diğerlerinin yanında bir yatağa yatırmışlardı onu. gidip ondan özür dilemek istedim. belki tüm söylenenleri söylenmedi varsayabilirdik istesek. aslında kendimi kandırmaya çalıştığımı daha sonra anlayacaktım.

güneş ışığı yüzüne yansıdığında gözlerini araladı. usulca kımıldandı yatakta, sonra kalktı. uzun geceliği dizlerinin üstünde bitiyordu. topladığı saçları kargaşa esnasında ya da belki bir hemşire tarafından açılmıştı. şimdi omuzlarına dökülen buğday başakları, ruhunun biriktirdiği derin rüzgarlardan bihaber gibi, her soluğunda biraz daha güzelleşiyorlardı sanki.

bu ani kalkışı başını döndürmüş olacak ki tekrar yatağa yığıldı. burada duramazdım, beni görmemeliydi.

koridordaki insan kalabalığına karıştım. geceliği üzerinde olduğuna göre annesi de burada olmalıydı. şimdi ceketimi bulmalı, sonra gitmeliydim. gitmekten başka çarem yoktu. "gitmek"le başlamamış mıydı zaten her şey?

2007-02-04T16:26:00.000+02:00

geri döndüm ben. hayır, şimdi dönmedim. döneli aslında bir hafta kadar oluyor. evimdeyim şimdi. dersleri sormayın söylemeyeceğim. hayır, kalmadım hepsinden. pınar'ın notları hepimizden iyi. beş yüz yirmi beşte defterimi unuttum. kayboldu gitti defter, bir sürü şey yazmıştım içine. halbuki ben önlemimi de almıştım en baştan. "bu defteri bulduysan lütfen beni ara. stop. çok unutkanım, ama bu benim seçimim değil. stop. elimde olsa belki yine bunu seçerdim, şimdi bilemedim. stop." bulan okumaya bile tenezzül etmemiş. beynelmilel'in sonunda, yerde yatan kahramanın üzerine pankartın düştüğü an, muazzam. hayır, bugün doğum günüm filan değil. diler fotoğraflarını deviantart'a koymaya karar verdi. ben de ona uydum biraz. ama çok değil. kumral ada ~ mavi tuna'nın ne kadar güzel bir kitap olduğunu daha önce size söyleyen oldu mu? ben söylüyorum. yurt parasını yatırınca beş parasız kaldım gibi oldum ama neyse ki evdeyim. bu sabah biraz kar yağdı. tutacak kadar yağmadı, öyle birazcık sadece. kışın gökyüzü yazın olduğundan daha karanlık. venüs de gitgide yükseliyor batı ufkunda. hava çok soğuk. neden başladım ağlamaya? anladıysan... tatlı bir şeyler yemek istiyor canım. bir de sigara içeceğim. kahve bu ikisiyle de iyi gider. evet, kahve iyi fikir.

2007-01-20T02:01:00.000+02:00

gözlerinde özgürlüğümüzün yağmur damlaları var. parlak bir yıldıza bakar gibi baktığım ankara'nın orta yerinde duruyorsun, gözlük camlarında buğusu öpüşmemizin. boş koltuklardan birine oturuyorum. sahnedesin, güzelliğin yanıbaşında. gözlerinin yeşili ve büsbütün sarışınlığın, bir de yüz yıllık bir keman yanıbaşında. hayatımı çalıyorsun, bir ağacın yaprağına yazılmış melodisini. herşeyin tamam da bir ellerin yok sahnede.

şimdi en beğendiğin sözcüğünü seç bir şiirin. ellerini unutmuşsun, o güzelim karadeniz türküsünün kemençesinde. seç hadi, sana vereceğim o sözcüğü.

2007-01-14T13:25:00.000+02:00

efendim şimdi sizlere, sıradaki parçamızdan önce, kısacık bir yemek tarifi vermek istiyorum. batı yörelerimizden, nadide bir tat, paylaşılmak istenesi bir lezzet.

öncelikle berbere gidilir. saç sakal bir güzel kestirilir. bıyıklar şekle girer, yanaklar güneş ışığıyla tekrar buluşur. bu aşamadaki püf noktamız, berberin "bu şimdi çok moda, herkeşçikler böyle yaptırıyor" safsatalarına kulak asmayıp, içimizden nasıl geliyorsa öyle kesmesini istemektir. unutulmaması gereken ikinci şey ise, berberden çıkmadan önce para vermeniz gerektiğidir. bir dahaki gidişinizde tatsızlık çıkmasın maksat.

berberden çıkılır. saçlar berbere yıkatılmamıştır. eve gelinir. bilgisayar başına oturulur. takip eden dokuz saat boyunca zaruri ihtiyaçların karşılanması haricinde başından kalkılmaz. "aman da ne zamandır ne çok özlemişim bu arkadaşımı" denilerek eski dostlarla anlık mesajlaşma programları vasıtasıyla sohbet edilir, internetin o köşesi senin, bu köşesi benim deli danalar gibi dolaşılarak sabahlanır.

ee, şimdi sabahın köründe gidip yıkanacak mısın bu soğukta? kafanı yıkasaydın bari üşengeç. gözlerden de nasıl uyku akıyor böyle. neyse yaa, sabah kalkınca yıkanırım bir güzel, pir-ü pak olurum, diye düşünülerek, yatağa girilir.

ortalığın kıl partikülleriyle kaplanacağı bilinmeli, anneden yenecek bir avuç lafı da üzerine ekleyerek soğuk servis yapılmalıdır. yeni saçların yanına da fena gitmedi hani.

afiyet olsun. şimdi de sıradaki parçamız: vega, mendil.

yolda

2007-01-09T23:52:00.000+02:00

otobüs camında yüzüme bakıyorum. çenemin altında uzamış, annemin bir türlü sevemediği sakallarım. dudaklarımın üzerindeki ince boşluktaki gür bıyıklarım. ailemdeki erkeklerin bıyıkları için çok fazla yerleri hiç olmadı, ben de onlara benziyorum. gözlerimin rengini annemden almışım, eskiden kalan tek şey gözlerim sanki şimdi. eve gidiyorum, eksik bir şeyler olduğunu bilmeme rağmen, anlaşılmaz bir huzuru arar gibi gidiyorum.

hayat zamanda iz bırakmaz
bir boşluğa düşersin bir boşluktan
birikip yeniden sıçramak için
elde var hüzün

attila ilhan

nereden çıkıyor bu şiirler böyle ansızın?

2007-01-03T23:02:00.000+02:00

baksana, bir çağ değişiyor sanki günlerin bitişlerinde. bulutlu bir ağacın dinginlikten payını almamış bir misafiri gibi, soğuk bir kış gecesi gibi, bir şehrin, bir ülkenin ayrılığa dair tüm mekânlarını hayatlarımıza bağlayan yolun daha henüz başlarında bir yerlerde, özler gibi, özlemez gibi. kan işte akan damarlarımızdaki. bir gidişi nasıl anlatabilir insan? nasıl da başkaydı her şey, şimdi nasıl da başka. bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır ya, pek de güzel yapmıştın o kahveyi ellerin dert görmesin, sadece kırk yıl mı taşıyacağım içimde? ellerin dedim, ellerin, bir insanın doğuşunu izler gibi umutlu, bir başkasının ölüşünü izler gibi hüzünlü. geceden bir adım fazlası olsa ömrümde, çıkıp gidecek misin benden? gece, uykularına bölünecek insanların. sen bir yere gitmeyeceksin, olduğun yerde, olduğun gibi. adını söylüyorum kordonboyunda çiçek satan çingene kadına, 'güzel bir çiçek ver' diyorum.

gitmek demişken, bir gidişi nasıl anlatabilir insan?

2006-12-30T03:20:00.000+02:00